როგორც  მოვისმინეთ,  რეპრესიული  კანონმდებლობა  პოტენციურად  შეიძლება  შეეხოს  ყველას, ვისაც  სურს  რაიმე  საჯარო  მოვლენაზე  აზრის  გამოთქმა,  ან  თუნდაც  ლიტერატურაში,  პიესაში  თუ  სხვა  ნებისმიერი  სახის  დემონსტრაციასა  და  მანიფესტაციაში  ხელისუფლების  წარმომადგენლების(არამხოლოდ)  გაშარჟება, ირონიზირება  და  შემოქმედებაში  სარკაზმის  ჩართვა,  ვინაიდან  შესწორებული  კანონმდებლობა  ამარტივებს  ადამიანების  ცილისწამებისა  და შეურაცხყოფისთვის  დასჯას.  საქმეს  ართულებს  ფაქტი, რომ  ისედაც  რთულად  შესაფასებელი  შეურაცხყოფის  ცნების  განსაზღვრა  მოქალაქემ  არცთუ  ისე  დამოუკიდებელ  სასამართლოს  უნდა  მიანდოს.  ამ  ყველაფრის  მიზანი  არა  იმდენად  კანონის  მოქმედებით  ხალხის  დასჯაა,  რამდენადაც  გამყინავი  ეფექტის  შექმნა, რომ  ადამიანებში  გაჩნდეს  შიში, არ  დაარღვიონ  ცენზურა.  

​

თავისუფლებები  და  შემოქმედება​​

​

ვნახეთ  ინტერნეტში  საჯარო  პირების  გინების  გამო  დაჯარიმებული  ადამიანები.  ზოგჯერ  კი  გინებაზე  ნაკლები  "შეურაცხყოფაც"  საკმარისი  და  იმდენად  სენსიტიური  აღმოჩნდა  ზოგიერთისთვის,  რომ  გინებისთვის  დაჯარიმებულ  ხალხს  გვერდით  ამოუყენეს ეპითეტების:  "არაქალო",  "არაკაცო"  და  "ქალთმოძულე"  ავტორები.  ცხადია,  მთელ  საზოგადოებას  გამართულად  ფუნქციონირებისათვის  სჭირდება  დაცული  სიტყვისა  და  გამოხატვის  თავისუფლება,  მაგრამ  ნებისმიერ  საჭიროებაზე  მსჯელობისას,  შეგვიძლია  გამოვყოთ  საზოგადოების  ის  ნაწილი,  რომელზეც  ამ  საჭიროების  ხელმისაწვდომობის  შეზღუდვა  ყველაზე  მეტად  მოქმედებს.  სიტყვისა  და  გამოხატვის  თავისუფლების  შეზღუდვის  შემთხვევაში,  ყველაზე  მეტად  ხელოვნება,  თეატრი,  მედია  და  სამოქალაქო  აქტივიზმი  იზღუდება,  რადგან  ისინი  ყველაზე  ხშირად  არიან  დემონსტრაციულნი. 

ხელოვნება  და უფრო მეტად  თეატრი  აშარჟებს,  დასცინის  და  ერთგვარად  აშიშვლებს  არსებულ  რეალობას,  რა  დროსაც  შეუძლებელია  შემოქმედება  დრაკონულ  კანონებს  დაუქვემდებარო.

კრიტიკული  მედიაც,  სცენის მსგავსად, მხილებაზეა  ორიენტირებული,  მაგრამ  ნაკლებად  შემოქმედებითი  და  უფრო  პირდაპირი  თუ  ხისტი  მეთოდებით,  რაც  მათ  მეტი  საფრთხის  წინაშე  აყენებთ,  მაგრამ  ამჟამად  ხელოვნებასა  და  თეატრზე  ვკონცენტრირდეთ,  რომელიც  წლების  შემდეგ  ფართო  მასებისთვის  ბევრად  უკეთეს  სურათს  ქმნის  ხოლმე  რეტროსპექტივაზე,  ვიდრე  მედია,  რადგან  ადამიანის  გონებას  გრძელვადიან  პერსპექტივაში,  ნანახი:  სპექტაკლი,  პაროდია,  ნახატი,  შარჟი  ან  უბრალო გრაფიტი  უკეთ  ამახსოვრდება,  ვიდრე  მედიაში  გასული  სიუჟეტი  ან  ინტერნეტში  ნანახი საინფორმაციო  ქარდი.  

​

სიტყვისა  და  გამოხატვის  თავისუფლების  კანონში  პირდაპირი  ცვლილებები  2025  წლის  ივნისში  განხორციელდა,  მაგრამ  თავისუფალი  სიტყვისა  და გამოხატვის  სხვადასხვა  ფორმის  დევნა  პოპულისტური  განწყობების  ნიადაგზე  ბევრად  ადრე  დაიწყო,  ამის  დეკლარირება  კი  კანონმდებლობაში  2024  წელს  მოხდა.

რთულია  იმის  წარმოდგენა,  რა  შეიძლება  თავისუფალ  ხელოვნებას  იმაზე  მეტად  ვნებდეს, ვიდრე  საკანონმდებლო  დონეზე  რეგულირებული  ინტერპრეტირებადი  შეურაცხყოფა,  რომელიც  შეიძლება  ნებისმიერ  პიესაში,  ნახატში,  გრაფიკასა  თუ  შარჟში  იპოვონ,  მაგრამ  ქართული ოცნების  ხელისუფლებამ  უფრო  დიდი  საფრთხის  წარმოდგენაც  შესაძლებლად  აქცია,  რაც  ე.წ  "არასრულწლოვანთა  და  ოჯახური  ღიებულებების  დაცვის  კანონით"  მოახერხა,  რომელიც  ამბობს, რომ  იკრძალება: 

 „იმგვარი  შინაარსის  ნაწარმოების, პროგრამის  ან  სხვა  მასალის  გავრცელება, რომელიც  ერთნაირსქესიანი  ოჯახური  ან 

ინტიმური  ურთიერთობის, ინცესტის, ერთნაირსქესიანი  წყვილის  ან  არაჰეტეროსექსუალი  პირის  მიერ  არასრულწლოვანის 

შვილად  აყვანის  ან  მინდობით  აღზრდის,  სქესის  შეცვლასთან  დაკავშირებული  სამედიცინო  ჩარევის  ან  სქესობრივი 

ნიშნით  განსაზღვრული  ცნებების  არგამოყენების  პოპულარიზაციისკენ  არის  მიმართული“ ​

​

ამავე  კანონით  იკრძალება  ნებისმიერი  სახის  საჯარო  შეკრება  ან  მანიფესტაციის  ჩატარება,  რომელიც  მიზნად  ისახავს  ზემოთ  ჩამოთვლილი  "გამრყვნელი"  ქმედებების  განხორციელებას.  იმის  გათვალისწინებით,  რომ  ქვეყანაში  ოჯახური  ღირებულებები  "მოწოდების  სიმაღლეზეა"  და  ამასთან  ერთად  მათ  ხელისუფლებაც  იცავს,  მის  შესახებ  გამოცემული  კანონი  იმდენად  ძლიერია,  რომ  მხოლოდ  არსებობით  შეუძლია,  18  მოქმედ  კანონში  ცვლილებების  შეტანა,  მათ  შორის  უკვე  განხილულ  "სიტვისა  და  გამოხატვის  თავისუფლების  შესახებ  კანონში"  და  "მაუწყებლის  შესახებ  კანონშიც", რომლითაც უკვე,  ყველა  მაუწყებელს  ეკრძალება  ეთერში  ისეთი  რეკლამის  ან  ინფორმაციის  გაშვება, რომელიც  მიმართულია  ლგბტ  ურთიერთობებისა  და  ინცესტის  "პოპულარიზაციისკენ".  ასევე  აიკრძალა  ლგბტ  სექსისა  და  ინცესტის  ამსახველი  კადრების  ტელეეთერში  გაშვება, რათა  არ  მოხდეს  მათი  შემთხვევითი  "პოპულარიზაცია". 

საღი  განსჯისთვის, ცხადია,  რომ  ეს  კანონი  ოჯახური  ღირებულებების  დაცვის  განსაკუთრებული  მცდელობა  კი  არა,  წინა საარჩევნო  კამპანიის  ნაწილი  უფრო  მეტად  იყო,  ემსახურებოდა  სიტყვისა  და  გამოხატვის  თავისუფლების  ირიბად  შეზღუდვას,  მაგრამ  მაინც  რომ  განვმარტოთ  სიტუაციის  სიმძიმე  და  კომიკურობა,  ის  დაახლოებით  ასეთია: თუ  თქვენი  საყვარელი  პერსონაჟი  სამეფო  კარის  თამაშებიდან,  სხვა  ღირსებების  გამო, ჯეიმი  ლანისტერია  და  მას  ახასიათებთ,  როგორც  დადებით  პიროვნებას,  შესაძლოა,  ეს ჩაგეთვალოთ  იმგვარი  ნაწარმოების  გავრცელებად,  რომელიც  აღწერს  ინტიმურ  ურთიერთობებს  ერთსქესიან  წყვილებს  შორის,  ან  ახასიათებს  ინცესტურ  ურთიერთობებს, რაშიც  ჯეიმი  ლანისტერის  პერსონაჟიც  დამნაშავეა,  მის  დასთან  ერთად,  შესაბამისად მათზე, როგორც პერსონაჟებზე  საუბრისას,  დადებითი  კონტექსტის  შექმნის  შემთხვევაში,  დაგეკისრებათ  სამართლებრივი  პასუხისმგებლობა, მაგრამ  "საბედნიეროდ" ეს  და-ძმა  ქართული  ტელესივრციდან  ვერასდროს  მოხვდება  თქვენს  გონებაში,  რადგან  მაუწყებელს  აკრძალული  აქვს  ეთერში  ამგვარი  "გარყვნილი"  შინაარსის  ჩვენება. ​

ეს  მაგალითი  შეგვიძლია  გადმოვიტანოთ  თეატრის  სცენაზეც,  რომლისთვის  დაწერილ  პიესებში  ხშირად  ვხვდებით:  სისხლს,  ერთსქესიანი  წყვილების  ურთიერთობას,  ინცესტს,  ზოგჯერ  კი  სამივეს  ერთად.